NOGENLUNDE

Gje meg yndlingsordet ditt!

2012-02-13T20:39:00.000+01:00

Slik freista me å få litt merksemd hjå dei travle, lunsjsvolte studentane på Dragvoll då me i Studentmållaget i Nidaros stod på stand i dag. Det fungerte ganske bra. Her er eit utval av orda me fekk, i byte mot twist:

Achtung
Åtgaum
Døgn
Semje
Dykkar
Røynd
Streichholzschächtelchen
Hug
Kerfuffle

Kvifor eg tek 22,5 mindre studiepoeng i år

2012-02-11T17:38:00.000+01:00

Sove utan vekkerklokke på laurdag
Ete potetgull
Drikke te og lese i senga til eg vert svolten
Løyse kryssord
Koke laurdagsgraut
Koke eit egg og ete frukost medan eg les ei heil avis
Sy
Sjå NRK Sportslaurdag
Drikke vin midt i veka

Enten eller

2012-02-02T20:32:00.000+01:00

I fjor prøvde kjærasten min å lære meg enten eller-konseptet. Han hadde hatt om det på ei filosofiforelesing, og prøvde engasjert å få meg til å skjøne at "du berre kan ta det eine eller det andre. Ikkje båe to, enten den eine eller den andre, sant?".

Eg lo, for det verka rart at noko så daglegdags og kjent kunne vere eit fagleg omgrep òg. At det var eit konsept ein måtte lære. Dei siste dagane har eg ikkje ledd av enten eller-konseptet. Eg har vorte godt kjend med det, eg har forbanna det, eg har rive meg i håret, sukka oppgjeve og grine litt. For eg måtte velje: enten meg sjølv eller friviljug engasjement, for eg trur ikkje eg meistrar båe to. Lista med argument for og mot var heilt jamn. Eg var huga på faglege utfordringar og huga på betre tid til meg sjølv. Eg var huga til å ta del i noko stort og eg var huga til å seie "ja, når som helst" i staden for "kva med neste månad?".

Eg valde meg sjølv. Til sjuande og sist kom, tørr eg seie, klisjeen om å kjenne etter i seg sjølv. Om å tørre å vere tru mot dei standpunka eg tek som gjer meg til meg. Likevel kjenner eg meg tom. Eg har mista eit fellesskap eg ikkje var ein del av, og likevel saknar eg det. Eg er difor freista til å utfordre enten eller-konseptet. Korleis kan eg, i det miste av og til, få vere ei av dei som meistrar både og?

Dagsljos

2012-01-23T21:22:00.000+01:00

På fredag stod eg på busshaldeplassen. Klokka var litt over halv fire. I augekroken ser eg ein mann på sykkel, eg tenkjer at han lev farleg som trakkar på på blank is, og så bråstoppar han. Eg skvett, for det er glatt, og bakhjulet sklir ut til sida. Han riv av seg øyreproppene, har tydelegvis truffe nokon han kjenner, for han slår ut med armane og klappar ei damer på ryggen medan han roper: "Har du sett? Det har kome! Dagsljoset er her!"

Det var ein slik augeblink der verda stoppa opp. Eg såg meg rundt, dama såg seg rundt. Han hadde heilt rett. Det var ikkje mørkt før middag. Dagsljoset var attende.

Verbet i dag

2012-01-19T09:40:00.000+01:00

I går lærde eg eit nytt verb: kukelure. Det tyder "sitje åleine og gruble".

Solgløtt

2012-01-08T23:20:00.000+01:00

Det er over ein månad sidan eg kjende sola i fjeset. Starten av desember vart grå og tung i Trondheim, og heime i Lom tek sola ferie mellom oktober og februar. Men i dagtidleg såg eg henne, over skogen, oppe på fjellet. På med skia, fingerfrost, gå seg varm oppover fjellsida. Det er kaldt i skuggen, eg trommar på stavene og kjenner naglebiten kome. Eg er høgt oppe før eg merkar det, og der ser eg solgløttet, ein gul flekk dansane i snøen nokre meter framfor meg. Eg skundar meg bort, tek to gode stavtak, varmer ho eller er det for tidleg?

Sola varmer. Ho fyller meg med energi og smil og eg tenkjer at det er litt som laurdagsgodt: Det ein ikkje får kvar dag, smakar ekstra godt når ein endeleg får det.

Er det noen snille barn her...

2011-12-23T19:58:00.001+01:00

Eg gjev dykk med dette ei tekst bror min skreiv ned i "Juleboka mi 2003", då han gjekk i sjette klasse. Kos dykk med gode refleksjonar og eit svært uventa vendepunkt.

Er det noen snille barn her...

I vår tid er det ikkje så mykje snakk om snille og slemme barn. Og nesten ingen skremmer barn med nissen lenger. Men likevel spør nissen framleis: "Er det noen snille barn her i huset?". Dersom du svarar "eg er den snillaste, så eg må få mange gåver", synes dei vaksne du er litt frekk og grådig. Så det er lurt å svare "eg er så snill som eg klarer!". Men gåvene ligg alt nede i sekken. Du kjem til å få dei i alle fall, så kanskje du kan svare på denne måten: "Eg nektar å svare på det før eg har snakka med min advokat!", "Har du løyve frå datatilsynet til å samle inn slike opplysningar om folk?", "Kan eg få sjå legitimasjonen din?"

God jul!

Dei rundt meg

2011-12-22T09:10:00.001+01:00

Eg er omgjeve av ei mengde unge menneske som tek pusten frå meg kvar dag. Dei tørr å vera kritiske, dei bryr seg om det som skjer. Dei får ting til. Dei diktar, skriv, lagar vakre opplevingar i ord og bilete. Dei tenkjer, djupare og vidare enn eg nokon gong kan tenkje. Og mest av alt: Dei er seg, ikkje som alle andre, heller som mindretalet.

Eg tenkjer: Kan eg tørre å vere så ute i verda?

Eg held på bygda!

2011-12-05T21:43:00.000+01:00

Eg tek ein råsjans no: å seie noko om heimbygda ei veke og fem dagar før eg tek ferie. Det kan verte kjensleladd og overdådig, så difor forheld eg meg kort.

Dersom du har ledig tid i kveld: sjå Brenner om suksesshistoriene frå bygda. Dersom du er travel i kveld: ta deg tid til å sjå Brenner om suksesshistoriene frå bygda. Mange folk seier mykje bra om kvifor det er så viktig at det bur folk på stader som ikkje har bystatus, om at det som regel går greitt berre ein tørr, og om at ein må ta i eit tak sjølv for å få det som ein vil. Trykk her, og kos deg.

Kjære lesarane mine

2011-12-01T21:02:00.001+01:00

De er ikkje så mange, og de er helst slektningane mine. Eg har vore stille lenge, det nærmar seg eksamenstid, og de veit korleis eg vert når det er eksamenstid. Kleda flyt, eg gløymer å dusje, eg søv dårleg, eg lev etter ein streng timeplan, eg grin.

Så eg ville berre seie hei, så de ikkje trur eg har stryke med, og nei, eg har ikkje gløymd å dusje så langt og eg har heller ikkje grine. Eg kosar meg, eg er overraskande positivt innstilt til korleis alt skal gå og eg er ikkje stressa. Enno. Men kleda flyt, det kan eg vedgå.

Godt for sjela, godt for meg?

2011-11-16T21:30:00.000+01:00

Eg lurar ofte på om eg et sunt nok. Om eg får i meg nok av det eine og ikkje for mykje av det andre. Særskild no som lavkarboridderen rir over Noreg og slår ned brød og korn med lansa si, har eg byrja å sjå med skråblikk på det karbo-baserte kosthaldet mitt. Burde eg ikkje kutte ut noko av tilbehøret med feitt, feitt, feitt?

Men så et eg ferskt grovbrød med heimelaga bringebærsyltetøy og tenkjer at lavkarbo kan segle sin eigen sjø. I alle fall til eg har ete opp.

Jakta

2011-11-15T14:38:00.001+01:00

Eg freistar å fange ein fugl. Det går ikkje; han flyg alltid unna og eg står att åleine med hoven hengande slapt i handa. Kanskje skal ein ikkje fange fuglar med hov, men eg har halde på så lenge at eg gjev faen i om reidskapen høver eller ikkje. Eg vil ha fuglen, halde han i handa mi, trykkje han mot trøya og seie no får me det fint, fugl, saman.

Men det går ikkje. Eg er for brå, eg ventar ikkje på fuglen sitt trekk. Eg ser meg blind på mi eiga jakt, og masar rundt i masse stikkande gras, aldri fred å få.
Aldri anna enn fred å få, for det er stormande stille, kvar dag. Me snakkar ikkje same språk, fuglen og eg.

Kanskje burde eg leggje hoven ned, og ta fram ordboka i staden?

Tretti dagar

2011-11-14T20:37:00.001+01:00

I løpet av det neste tretti dagane skal eg grine, lesa utallege sider norsk, tysk, engelsk, stå opp tidleg og gå til sengs alt for seint, eg skal lengte heim, sjå film og ete snop midt i veka og tenkje at kanskje kjem snøen snart, eller julekjensla, mandariner i matboksen.

I løpet av dei neste tretti dagane skal eg gøtse på, gå hardt ut og halde heilt i mål, ikkje stogge før eg sit i den raude varebilen med nasen mot Lom, minusgrader, pinnekjøt, pappa sine latterkramper og mamma som legg varmeflaske under dyna når eg er seint oppe.

No skal eg kjøpe raudvin!

2011-11-03T16:11:00.000+01:00

http://www.fjuken.no/index.cfm?event=doLink&famID=220811&frontFamID=84050

Vinmonopola i nynorskkommunar opnar for skilting på nynorsk! Det er jo eigentleg ei sjølvfylgje at ein skal kunne kjøpe raudvin og ikkje rødvin i Lom og andre nynorskkommunar, og endeleg vert det mogleg. Dét er nynorsk som ein naturleg del av kvardagen! Eg feirar med noko raudt i glaset, sjølvsagt. Les og kos dykk!

Kva folk snakkar om

2011-11-02T23:09:00.000+01:00

I dag overhøyrde eg to fine, uventa samtalar. Fyrst høyrde eg fire kule gutar i datahjelptenesta på NTNU utveklse oppskrift på ein rett med gratinert ost: "Så, etter det, set du ovnen på tohundre grader og ventar til osten bobler. Og då, akkurat når det boblar, skrur du av ovnen."

Så høyrde eg eit par på tur heim i kveldsmørket snakke om økonomiske val: "Hmm... Me burde kanskje spare dei pengane, og heller kjøpe ein mango på butikken no. Ja, eller ein ananas."

Studina

2011-10-29T12:25:00.000+02:00

Te på termos.
Tjukke bøker på akademisk tysk.
Handskrivne notatark over heile linja.
Dårleg tid.
Burde ha byrja tidlegare.
Kastar vekk tida på sosiale medium.
Når eg endeleg vert ferdig, byrjar eksamenstida.

Supersundag

2011-10-23T22:37:00.000+02:00

Eg likar å gjere ekstra fine ting på sundagar, slik at det vert noko anna enn ein grue seg til måndag- dag. Det er ikkje alltid eg greier det, som regel ligg det eit lite press på meg om å ikkje tenkje på alt som må gjerast dagen etter, og så tenkjer eg sjølvsagt ekstra mykje på det i stadet.

Men i dag hadde eg ein skikkeleg supersundag. For det fyrste vakna eg langt mindre redusert enn forventa etter ein superlaurdagskveld. Vidare åt eg bollar og gjorde konstruktive ting saman med Fagutvalet for instituttet mitt. Så gjekk eg på velgjerdskonsert med Arve Tellefsen og Jørgen Larsen i Nidarosdomen og høyrde fantastisk framførde verk av norske komponistar medan heile, store kyrkjavar musestille.

Etterpå gjekk eg heim, og tenkte at sundagen vart komplett med sjølvplukka kirsebær til kvelds, men eg hadde meir i vente: min eine sambu, Kristin, kom heim frå reise med eit lite brev til meg frå Arnfinn Muruvik Vonen! Språkrådsdirektøren sjølv. For ein sundag.

Uskuldig ungdom

2011-10-16T11:44:00.001+02:00

På butikken i går overhøyrde eg følgjande fantastiske samtale mellom to gutar i ungdomskulealder:

- Du, hugsar du kor mykje brus me drakk på hytta den helga?
- Ja, det var heilt sjukt! Me hadde sikkert halvannan liter kvar!
- Eg veit! Me drakk brus heile kvelden!
- Ikkja sant, og me kunne sikkert drukke enno meir om me ville!

Åh, kor ufarleg alt er, før fyll og fanteri vert spennande.

Å leggje lista der ho høyrer heime

2011-10-13T19:10:00.000+02:00

Velkjend uttrykk, ja visst. Oppbrukt òg, men det vert ikkje enklare å gjera det av den grunn. Eg må liksom alltid fram med gardintrappa og leggje lista så høgt opp at sjølv tynne, spenstige høgdehopparar ville hatt store problem med å åle seg over. Det kan vel ikkje vera morosamt å berre stega over? Dra buksa godt opp og stega over i Ministry of silly walks- stil?

Fint:

2011-10-11T20:23:00.000+02:00

Når mamma ringer mormor og bestefar for å fortelje om noko ho er tilfreds med å ha gjort, nett slik eg ringer mamma og pappa når eg tykkjer eg har vore flink. Eg tenkjer sjeldan over at mamma framleis er barnet deira, at dei følgjer med henne slik mamma og pappa følgjer meg, at dei er personane mamma kan skryte uhemma av seg sjølv til utan at dei går lei. For dei er mamma sine foreldre, og dei gler seg over at ho gjer noko bra.

Modelltogtur

2011-10-09T16:34:00.000+02:00

Av og til er det så fint å køyre tog gjennom Noreg at eg tenkjer at no køyrer me ikkje sørover mot Oslo lenger. No køyrer me rundt og rundt på modelltogbana til ein togentusiast som brukar all tid og ekstra pengar på tinnfigurar, perfekte tre og togskinner. Det er blanke vatn, stille skogar og her og der rådyr som et gras. Det er koselege hus, elveløp og små tettstader. Eg ventar og ventar på han som alltid står på perrongen og vinkar.

Hurra!

2011-09-26T21:37:00.000+02:00

I dag er det den internasjonale språkdagen! Bry deg litt ekstra om språk på tampen av dagen, eller i morgon, eller i helga. Det viktigaste er å bruke litt tid på noko av det finaste, største og meste spennande me omgjev oss med.

Til dømes kan ein lese ei bok ein har gleda seg til lenge, ein kan gå på biblioteket og få hjelp til å finne noko heilt nytt og annleis. Ein kan skrive ein liten stubb, eller slå opp favorittordet sitt i ordboka. Ein kan lese litt i etymologisk ordbok, finne opp eit nytt ord, eller stå tidleg opp sundagsmorgon, koke ein kopp med noko godt og høyre på språkteigen.

Mi gave til dykk er eit tilfeldig oppslått ord i Etymologi for alle - levende ord, av Johan H. Rosbach:

"Sabotasje
Det franske ordet sabot "tresko" er grunnlaget for substantivet sabotage, som stammer fra slutten av det 19. århundre, da den franske landsorganisasjon anerkjente sabotasje som kampmiddel. Men først i det 20. århundre kom det inn i germanske språk. Saboter betyr "gå med tresko", men i overført betydning "gå og trampe", videre "utføre sitt arbeid skjødesløst", og derfra er vår betydning kommet."

(Rosback, Johan H. (2009). Etymologi for alle - levende ord. Oslo: Pax Forlag.)

Værsågod, berre ta ein bit av meg

2011-09-25T21:27:00.002+02:00

Ja, seier eg. Gjerne det! Sjølvsagt! Dersom ingen andre vil, kan eg godt gjere det. Skal eg kome tidlegare og hjelpe til?

Kvifor er det så vanskeleg? Kan eg ikkje berre halde kjeft? Sjå i bakken, tvinne håret, halde kjeft og teia still? Eg har allereie fire friviljuge verv, full timeplan og ambisjonar om eit fungerande sosialliv. Men her står eg likevel, som på stand, og deler ut bitar av meg sjølv til folk eg ikkje kjenner. Eg trur ikkje eg er meir travel enn dei andre, altså, slett ikkje. Og eg vil faktisk ta i eit tak. Eg berre spør: når alle andre seier nei, kvifor må eg seie ja? Det må då vera enklare, kreva mindre hjernejobb, å vera stille?

Det som varmer når vêret er kaldt

2011-09-19T22:14:00.001+02:00

Nypesuppe, varm og tjukk, søt og full av barndomsminne. Tjukke sokkar. Ferieveke heime i dalen, klår luft, snø på toppane, blå himmel og gule tre. Eplekake og yatzy. Å stå opp til avisvifte på kjøkkenbordet i det nye kollektivet. Mormor- og bestefarbesøk, hytta med brusmaskin og blomsterdynetrekk. At me greier oss, alltid. Grine i telefonen med gode vener. Lese bøker på bussen. Ny termokopp. Heile sumaren på ein tallerk:

Ordet i dag

2011-09-16T11:07:00.005+02:00

Forgubbing - meininga seier seg sjølv: gubbene tek over og lite fornying forekjem. Mykje "slik har det jo støtt vore, så slik skal det framleis vere".

Heilt herleg å høyre ordet brukt i distriktsnyhende på NRK1 i dag.

Fyller meg sjølv, på langs og på tvers

2011-09-13T22:11:00.001+02:00

Eg er ikkje så flink til det, men av og til set eg meg ned og berre pustar. Det høyrest gjerne litt unoklede-og-fotformsko ut, men det er noko med kjensla av å ikkje ha noko å gjere, av å vere heilt mett, heilt varm, heilt utan trang til noko, berre puste og kjenne sine eigne fingertuppar. Det kiler ytterst i tåa. Det er noko av det beste eg veit.

Sundagstur

2011-09-11T17:28:00.003+02:00

Då eg var mindre, hugsar eg kvar sundag som turdag. Ikkje så langt, ikkje så fort, men ut og helst opp. Det vart liksom ikkje same turkjensla utan å ha over oppå noko som var høgare enn omgjevnadene rundt. Far min sprang framfor og gøymde sjokolade i steinar og tre. Det var bensinstasjonar, og slik lura han oss med kilometer på kilometer.

Dette funka heilt til eg vart fjorten. Då ville eg heller sitje inne og ha kjærleikssorg enn å ha vind i håret. Eg ville heller vere åleine heime og ete ostesmørbrød frå micro enn å steike brødskive på bål. Overtalinga til vekas utflukt starta i god tid. Eg kunne gjerne stå opp å vere skikkeleg sur frå torsdag av, og når sundagsmorgon kom, forsvann gleda over ferske rundtstykke og hardkokt egg i sutring frå ei oversminka jente på enden av bordet.

Dette skammar eg meg over i dag. Eg kan ikkje ein gong hugse kvifor eg hata tur. Sannsynlegvis hata eg på reint prinsipp om å få bestemme sjølv. Heldigvis: På eit eller anna punkt kom turlysta og turgleda attende. No kosar eg meg med sveitt gulost og te med honning, gjørme på buksa og regn i håret. Det gjev det meg eit eller anna, ei slags fri glede og avslapping.

I Trondheim er det snillare turterreng enn heime i Lom, og meir folk, men i dag traska eg utanfor sti i Bymarka og såg ikkje andre enn turfølgje mitt. Det er godt med aktivitetar som er jamnt over like heile livet. Ein let seg imponere over blåbærstorleiken, overraske over temperaturen og folkemengda, og ein helsar til alle ein ser. Opp på ei haug og sjå utover, det måtte me òg.

Studiesmell

2011-09-08T22:57:00.003+02:00

Mine beste vener ser rett inn i meg, og let meg hate verda når eg vil.
Dei let meg elske verda i same andredrag.

- Jeg tror bare er litt mye akkurat nå. Hva har du mest lyst til å gjøre? Noen ville drømmer!
- Eg har lyst å gje faen og reise til USA!
- Der ja, ut med det. Visste det var noe sånt du ville si.

Jeg våkner om morgenen og ser en aldrende primat: meg

2011-09-07T22:58:00.002+02:00

Eg vrengde av meg den blaute buksa så fort eg kom innanfor døra. Det regna, eg hadde vore fylt av tiltru til eit stabilt Trondheimsvêr då eg gjekk ut i solskin på morgonkvisten og no måtte eg svelje alle lovorda. Dessutan hadde eg dårleg tid. Eg skulle nemleg på Bokstaveleg Talt på Samfundet, og buksa måtte tørke medan eg gafla i meg middag på golvet framfor TV-en.

Førtifem minutt seinare var stress og blaute klede gløymd. Då sat eg i Storsalen og lot meg fasinere av Jostein Gaarder. Han fortalde, kanskje betre: han underhaldt med anekdotar, engasjement og ettertanke kring tema som filosofi, litteratur og miljøvern.

Jostein, for det vert heilt feil å seie "Gaarder" om denne mannen, står bak nokre av mine sterkaste leseopplevingar i livet. Han gjorde meg medvite mi interesse for litteratur gjennom "Bibbi Bokkens magiske bibliotek", han gav meg ei kjensle av å vere til i noko større gjennom "Sofies verden" og han gav meg skikkeleg heimlengt då eg las "Julemysteriet" medan eg var to veker Kiel. Den fyrste gongen eg las tysk og kjende at orda endeleg verka på meg, at eg endeleg kunne føle noko på eit anna språk, var medan eg las "Appelsinpiken" i kjellarleilegheita i Stavanger.

Og no sat han framfor meg, i ein grøn plysjsofa, og var skikkeleg rar på ein flott måte. Han peika i lufta, gestikulerte som om fingrane hans var små marionettar, ropte høgt og fortalde uanfekta om kor sjukt rik desse bøkene hadde gjort han. På spørsmål om livet eller kva han ser når han står opp svara han "Jeg er veldig bevisst det å være virveldyr" og "jeg er en aldrende primat". Det heile var samanbunde av det eg tenkjer må vere Jostein sine beste hemmelege våpen: styrken og krafta av å alltid undre, alltid leite etter svar, kanskje betre: å alltid stille spørsmål. Å alltid ville dele tankane kring mysteria menneske, verd, univers med andre gjennom historier.

Oslo, 31. august

2011-09-04T00:10:00.000+02:00

Biletet er lenka til kjelda si.

Fredagskveld hadde eg gullskugge på augene, kvitt i glaset og mange sveitte dansande menneske rundt meg på Veronica Maggio-konsert. Me elska livet, det å kunne danse, eg sang Satan i gatan med ei jente i ølkø og bartendaren, besteveninna mi kyssa meg, me ville berre leve og leve og leve.

Laurdagsdag hadde eg sjokolade i veska, vatn på flaske og Oslo, 31 august på kinolerretet. Det var så fint og så vondt og så fortvilande. Det var som å sjå min næraste ven gjere feil val, utan å kunne hjelpe, utan å kunne gripe inn. For kva gjer du når ein du er glad i ikkje lenger ynskjer å leve? Korleis kan ein forstå ei slik håpløyse? Etterpå var eg tom og gråtkvald, og lukkeleg for at eg ikkje kjenner meg åleine når eg er midt blandt smilande menneske.

Eit lite hjartesukk

2011-08-31T20:30:00.000+02:00

Til alle dykk som seier "det er så leitt å lære to målformer samstundes at ein berre bør lære ein" eller "det er så mykje bokmål i media at ein like godt kan lære seg bokmål fyrst som sist":

I dag snakka eg med ei jente som tek nordiske fag slik som meg. På basisemna må me levere halvparten av eksamenane på nynorsk. Det var det ho fann mest kvisamt: å skrive på den eine norske målforma. Ikkje å skulle lære pensum, verte ferdig på fire timar eller forstå dei lange linjene i faget. Og ho sa: "Så heldig du er som har vakse opp i ein nynorskkommune! Så heldig du er som har lærd nynorsk frå byrjinga av skulegangen din, du må vere like god i båe! Eg skulle ynskje eg hadde lærd meir nynorsk tidlegare."

Å ha nynorsk som skulemål frå fyrste klasse av, er ein slags pose og sekk- situasjon. Eg har lærd nynorsk grammatikk og språkbruk, samstundes som eg har lese bokmålsbøker og sett filmar med bokmålstekst. Difor tenkjer eg at desse "la oss kvitte oss med det eine så alt vert lettare"- argumenta er stuttenkte. Det er å på sikt kvitte seg med nynorsk, for om ein ikkje grip oksen ved horna og lærer noko, vert det aldrilært. Det er ikkje greitt.

Sånn. Då var det ute av hovudet. Stutt, bastant og kjenslevart, nett slik eit blogginnlegg kan vera.

Målet mitt

2011-08-29T18:15:00.000+02:00

Eg skal skryte litt av orda som kjem ut av kjeften min. For eg har vore heime i fjellbygda i nokre månader. Eg har vorte vand med at folk rundt meg seier skato, råsje, jælma og sjetstett. Eg gløymer kor flotte dei eigentleg er, desse breie og rare lydane. Ofte tek eg meg, fysj og fy, i å knote litt fordi eg trur at andre ikkje forstår. Det skal eg slutte med, for i dag fekk eg dialektkompliment på bussplassen og kjende at det vart råte varmt i hjarta og at eg vart jælma stolt då eg sto att åleine med dei tjukke l-ane og aspireringa mi.

Verbet i dag

2011-08-15T22:44:00.002+02:00

godnattere -r, -rde, -rt

1. Å seie god natt, gå til sengs, leggje seg. Opphaveleg nytta av far min i kveld.

Ikkje visste eg at dei var sjølve livet

2011-08-14T20:12:00.001+02:00

Og det slår meg:

Det er her eg skal reflektere over små og store hendingar i kvardagen. Det er her inntrykka eg får skal verte tekst. Ein sopp i skogen ser ut som ei hjarte; eg skriv ei tekst om kjærleik. Ei dame på bussen seier noko hårreisande; eg harselerer så snilt eg kan. Eg ser heimbygda bade i kveldssol, og skriv ei kjærleikserklæring til staden eg aldri sluttar å vere forelska i.

Men no kan eg sjå attende på sumaren tjugeelleve i skriftform og tenkje at har var det jommen tomt! Alle desse dagane som gjekk, det var jo det som var sumarferien! For livet har jo ikkje vore tomt, slett ikkje. Eg burde berre stoppa opp og reflektert. I staden har eg rasa gjennom sumaren på ein svart scooter med slitt bakdekk, og slett ikkje lagt merke til det vesle, fine. For det har vore så mykje lite og fint, kvar dag.

Innanfor, utanfor

2011-08-06T12:47:00.001+02:00

Innanfor, utanfor. Kirsti som vart att heime sloss med Kirsti som reiste ut. Eit liv står på pause til eg kjem heim, eit liv står på pause når eg er heime. Snart må eg spole innanfor-Kirsti fram til å dag, spole forbi alt som vart hengande i lufta i rask film, heilt til ho står jamsides med utanfor-Kirsti. Då får eg sjå kva eg har no. Då kan eg få det beste frå båe.

Snart må eg la innanforutanfor-Kirsti bli eit heilt menneske. Ikkje eit menneske innanfor og eit utanfor.

Reingjering

2011-08-03T23:10:00.000+02:00

Eg har rydda litt opp. Ikkje der det trengst, men i nettrommet der tankane skal verte skrift og ideane skal få leike seg. Kanskje kjem skrivelysta no.

Det er ingen hverdag mer

2011-07-23T00:18:00.001+02:00

Gud, hvis du ennå ser:
det er ingen hverdag mer.

Det er bare stumme skrik,
det er bare sorte lik

som henger i røde trær!
Hør hvor stille det er.

Vi vender oss for å gå hjem,
men alltid møter vi dem.

Alt vi fornemmer en dag
er de dreptes åndedrag!

Om vi i glemsel går:
det er asken deres vi trår.

Gud, hvis du ennå ser:
det er ingen hverdag mer.

Gunvor Hofmo, Jeg vil hjem til menneskene, 1946

Kvar vart dei av?

2011-07-21T11:36:00.001+02:00

Ved ein feil sletta eg heile den eksterne harddisken min i dag. Slik har det vorte: du kjem borti feil knapp, og fleire år av livet ditt forsvinn. Heldigvis kan eg få att nokre av bileta frå andre som har vore der eg var. Men vert det dei same minna når dei ikkje er sett gjennom mine auge?

For me sat rundt det same bålet, men såg dei andre han eg var forelska i? Me gjekk den same vegen, men la me merke til dei same blomane? Me var der den same dagen, men såg han like eins ut for oss?

Sorry, eg hadde tenkt å... Men så...

2011-07-11T23:05:00.000+02:00

Eg hadde tenkt å be om orsaking. Det er svært lite takksamt mot dei som faktisk les å ikkje skrive noko. Men dei som les, deler eg hus med i heile sumar, og det slo meg at om nokon andre enn mamma og pappa les det eg skriv, har dei sikkert brukt tida på det same som meg:

Vore på Jugendstilsenteret i Ålesund, køyrd bil, spelt volleyball, jobba, sakna, kyssa, gått turar, sola seg, høyrd på musikk, sett film, ete, helsa på pappa sin gamle studiekompis, sove (lenge), budd i telt, drukkje vin, klatra, vore i Klimapark 2469, fiska, ledd, organisert, baka scones, gløymd å lade kameraet...

Vakuum

2011-06-19T09:19:00.000+02:00

Hovudet er tom. Eg har tenkt alle tankane, skrive alle orda, lese alle sidene. Det vesle energiblusset som er att, får meg frå senga til sofaen. Der ser eg meg rundt, lurar på korleis ein ikkje gjer noko som helst.
Eg byrjer som smått å leve att.

Heldigvis regnar det. Då kan sjølv vaksne jenter spele dataspel med godt samvit.

Jenter

2011-06-08T19:36:00.001+02:00

Dei er noko av det finaste eg veit om. Sterke, mjuke, ærlege jenter som gjev klemmar, går utan BH på fest, lærer bort det dei kan, får dei rundt seg til å kjenne seg velkomne. Jenter som tek på lebestift og snakkar om underliv utan hemningar, jenter som har peiling, har ambisjonar, har draumer og gjer noko med dei. Jenter som grin når dei seier hade, som spør korleis det går, som serverer vin i kaffikoppar. Jenter som stiller opp og hjelp til.

Omtanke kring midnatt

2011-06-04T12:24:00.002+02:00

I går kveld kom kjærasten min og han eg bur med heim på nachspiel. Eg vakna sjølvsagt, og fekk eit lite innnblikk i kor omtenksame dei er:

- Her har du eit glas til whiskeyen din!

- Veit du, eg tek det eg drakk av tidlegare,
så slepp Kirsti å vaske opp så mykje i morgon.

Tusen takk.

Ein norrønmink

2011-05-31T18:53:00.004+02:00

I dag gjekk eg frå kollokvie og lunsj i frustrasjon over alle norrøne fenomen eg ikkje kan. Eg hadde akkurat sett meg godt til rette på lesesalen for å grine ein skvett og psyke meg sjølv godt ned i støvlane, då denne tekstmeldinga tikka inn frå ei på kollokviegruppa:

Kirsti, Kirsti du er så flink!

Akkurat som en norrøn mink!

Finn igjen trua mens du leser,

så blir du en superreser.

Jeg tror eksamenen din blir bra,

men trua må du virk'li ha!

Se under stolen der du sitter,

kanskje den derfra på deg titter?

Du er flink min lille venn,

finn bare fram din beste penn.

Nå er det snart klart for fest,

og det er vel delen vi kan best?

Jeg krysser fingrene for deg,

bare husk at du ikke skal bli lei.

Jeg bli så trist av dine tårer,

liker bedre ditt smil som bedårer.

Hurra for ferien som venter, og dine notater som jeg prenter!

De er gode som gull,

i dem er det ingen hull!

Det er vel fint å tenke på,

når motivasjonen er så som så?

Noen få timer med lesing,

så bli det norrønfresing!

Alt eg brukte for å løyse dei neste oppgåvene, var verken ordbok eller bøyingsskjema.

Eg greidde det berre med eit stort smil.

Dagdraum

2011-05-30T20:31:00.001+02:00

Lista over ting eg må gjere gror godt desse dagane. Eg må snart kjøpe GPS for å finne senga under alle kleda, hovudet er fullt av syntaktiske tre, morfologiske reglar og litteraturhistorie, eg rekk ikkje trene, rekk ikkje sove elske lese. Eg må hugse å gjere ditt, ikkje gløyme å gjere datt, må pakke livet ned i banankassar og koffert og sekk, alt eg har utsett må vere gjort før eg vender nasen heimover neste veke.

Neste veke. Mine to nye favorittord som femnar om alt som er godt og vakkert. Fri. Stå opp kvar dag og ikkje måtte pugge og forstå. Ete frukost i senga. Lese bøker. Gå tur. Vere i ein tilstand som er gylden, varm og ljos. Som sett gjennom solbriller eller på eit gamalt fotografi.

Skrivekløe

2011-05-23T10:35:00.001+02:00

Eg har lyst til å skrive. Det klør i fingrane og boblar i hovudet, eg vil skape noko, lage nye menneske med nye historier på innerlomma. Kvar kveld set eg meg ned for å lokke fram historiene. Eg freistar med fin musikk og tekoppar, eg prøver å røykje dei ut med stearinljos og ullpledd. Ingenting funkar, historiene sit bom fast inni hovudet.

Kanskje har eg det for bra? Vert ikkje den beste kunsten, dei beste historiane, skapt når skaparen har det leitt? Eg greier ikkje skrive dagbok heller, med mindre hjartet revnar og tårene renn.

Kanskje brukar eg opp alle orda når eg les til eksamen? Når kvelden kjem, og eg skal skrive, er ordbanken tom, og dei ordbanktilsette må bruke natta til å lage nye ord, som atter vert brukt opp under lesinga neste dag.

Kanskje kjem det av seg sjølv ein dag, når historiene i hovudet er betre utforma, når tanken bak verken er synleg eller usynleg, når eg slappar skikkeleg av og har masse kreativitet på lager. Enn så lenge eg sit eg sveitt og varm under pleddet, er tissetrengt og lei av lyd.

Museumslaurdag

2011-05-21T19:09:00.001+02:00

Etter å ha lese sidan påske, stått opp i otta kvar dag og hatt eksamen i går, vifta eg med peikefingeren til meg sjølv og ba meg ha det litt artig.

Difor reiste eg og min kjære på vitenskapsmuseet i Trondheim. Mellom utstoppa dyr, ulike arkeologiske funn og eit eige filosofirom på nynorsk fekk timane segle sin eigen sjø, og eg gløymde å vere stressa.

Å by på problem

2011-05-15T09:55:00.005+02:00

Kan eg by deg på noko?
Eg legg det herlege på bordet eller tefatet, eg har bede deg heim til meg og no skal eg by på meg sjølv og kanskje noko godt til kaffen.
Du gler deg, vatn i munnen og stjerner i augo, kva byr ho på i dag mon tru? Tenkjer medan du sit på bussen, er det kremkake, kjeks, noko kjøt kanskje? Vin?
Eg opnar døra, slepp deg inn, løftar sølvklokka av tallerkenen og byr deg på
eit problem.

Ta ein bit, smak på det da! Eg har dei beste problema i verda, og no sit eg her og byr deg på eit av dei. Det er plenty meir der dei kjem frå! Berre forsyn deg, eg byr jo på problem. Det skjer ikkje kvar dag.

Stum-orkester

2011-05-09T18:53:00.000+02:00

På lesesalen i dag sat eg ved sida av ein gut som las noter og dirigerte for seg sjølv. Skulle ynskje eg visste kva han høyrde.

Min største muskel

2011-05-05T15:06:00.002+02:00

Min største muskel er ikkje den store setemuskelen. Det er samvitsmuskelen. Han fyller heile kroppen min, og seier frå når eg gjer noko feil.

Han seier frå dersom eg er frekk, uforskamma eller forsinka. Han seier frå dersom eg skulkar for å lese pensum, og han seier frå når eg ikkje skulkar, men burde lese pensum. Han seier frå dersom eg ikkje vaskar opp, tørkar støv eller skurkar golvet, dersom eg masar på kjæresten min eller trener for lite. Søv eg for mykje, er han der med ein gong, og søv for lite får eg aldri fred.

Eg har ein for godt trent samvitsmuskel; han treng å bli mindre uthaldande og meir full av feitt, faenskap og andre ting som øydelegg. Dersom nokon kjenner til ein bra antisamvitsbootcamp, ynskjer eg meg eit opphald til jul.

Sundagskjensla

2011-05-01T11:43:00.000+02:00

Vaknar av solskin på nasetippen. Får frukost på senga, fuglane syng utanfor, sjølv dei er glade. Er invitert i middag i kveld, skal gle meg heile dagen. Har mange timar framfor meg, ikkje noko stress.

Magi

2011-04-27T20:31:00.002+02:00

Åh, Jotunheimen... Kvar gong me treffest, tek du pusten frå meg.

Når det har regna

2011-04-21T23:45:00.003+02:00

Det luktar søtleg av grønande gras, nygjødsla jorde og rein asfalt. Det er vår, det er varmt så lenge sola skin, og det er ei anna stemning i lufta; som då eg var for ung til å vere på fest men krangla meg med, og drakk øl sjølv om det ikkje smakte godt. Me var ute, eg var kaldt på tærne og nummen i kjakene.

Det luktar av då eg jobba i fjellet, då eg vart sett av nye menneske, då det var som eg skulle sprengast av kjenslene inni meg. Det luktar av den turen som vart gått i stilla; to menneske inne i kvar si regnjakke, tårar og dråpar på kjakene.

Det luktar av notid og vidare framover, av kor godt og kor vondt det er å vere frå deg. Det luktar tryggleik, venskap og draumar; som då eg laga kjærleiksscenario i hovudet medan eg sykla heim frå min fyrste sumarjobb. (Eg gjer det framleis).
Det prikkar forelska i kjakene.

Harmoni

2011-04-15T15:23:00.000+02:00

Heldigvis, får ein kanskje seie, er me ikkje ein utprega diskusjonsfamilie. Det kjem godt med når me skal bu på ei eittromshytte i Jotunheimen halve påska. Det er langt til nærmaste alt derifrå, til og med langt til doen, og me er omkrinsa av høge fjell, stille og turistar som går forbi og seier at me er ein heldig familie. Det har dei heilt rett i.

Han er komen

2011-04-12T20:37:00.002+02:00

Middelaldrande menn sto i tuna og tok asfalten attende med høgtrykksspylar. Grusen fór bortover, ned i kummen og forsvant. Dei vaska vekk lag av skit og gamal vinter, helsa sigersfullt tilkvarandre som om dei tenkte Fantastisk! Me vinn alltid til slutt! Det hadde nett regna, verda lukta reint, og var klar for å byrje på nytt.

På veg heim såg eg ein mann gå av sykkelen sin, ta fram eit kamera og setje rumpa opp for å ta bilete av årets fyrste løvetann.

Å kome heim

2011-04-11T16:52:00.000+02:00

Etter at eg flytta ut, har heime vorte eit relativt omgrep. Eg har lagt att små bitar av meg sjølv i Lom, Lofthus, Stavanger og Trondheim, og kvar gong eg kjem attende, fyllest eg med ei kjensle av å kome heim. Før brukte eg å tolke kjensla som vemod eller sakn, men etter å ha kome attende til Trondheim etter ei veke i Aberdeen, kjende eg at kjensla av å kome heim er å finne roen i meg sjølv. Kjensla av å kome heim er å vite at ein har gamle vener å drikke te med, eller nye vener i vente.

Aberdeen

2011-04-02T23:08:00.002+02:00

Eg et is på stranda, drikk te i sola og har lagt att vinterjakka heime.
Våren bør ha kome når eg kjem attende!

Enten eller

2011-03-29T23:58:00.000+02:00

Biletet er henta frå Dagbladet, 29.03.11

Bella Donna! Pasta! Italia!

2011-03-26T15:26:00.004+01:00

Det du ser på denne grelle kjøkkenbenken, er ein ravioli. Det er ei fylt pute av pastadeig som eg laga sjølv. Det vil seie, kjærast laga fyll og eg kjevla til den store gullmedalje. Det vart kjempegodt, og det var kjempelett!

Kjøp deg skikkeleg durumkveitemjøl du òg, og bland det med eit egg, ei eggeplomme, vatn og olivenolje. Så er det berre å kjevle i veg og fylle med det du måtte ynskje. Bra fredagsaktivitet.

Visdom frå jentegarderoba

2011-03-24T18:05:00.006+01:00

Jente 1: Vent litt, må sminke meg først!
Jente 2: Man tar på seg masse pudder og dritt, men under det...
da er man bare seg sjæl, ass!

Noko eg tenkte på under forelesinga i dag:

2011-03-23T22:47:00.001+01:00

Dersom eg fekk velje akkurat kva jente eg kunne vere, ville eg vore ei slik jente som luktar godt. Ikkje Cat Woman eller Mor Theresa. Berre ei heilt vanleg jente som lukta godt. Du veit, ei av dei som set seg ned attmed deg, og luktar sumarvind, tøymjuknar og vaniljeis. Ei av dei det luktar parfyme etter når ho har vore på do. Ei av dei du snur deg etter på bussen, det luktar berre for godt til å la vere. Eg får trua på jenter som luktar godt, men dei skremmer meg òg.

Eg kan ikkje tru at eg luktar vondt. Eg har berre aldri opplevd å snu meg etter meg sjølv fordi eg lukta godt.

Våren

2011-03-21T19:02:00.005+01:00

Det gjer meg absolutt ingenting at Trondheim vart omgjort til ein dusj over natta, for regnet vaskar snøen bort og eg kosar meg inne med dette fine diktet:

Vaaren

Enno ein Gong fekk eg Vetren at sjaa for Vaaren at røma;

Heggen med Tre som der Blomar var paa eg atter saag bløma.

Enno ein Gong fekk eg Isen at sjaa fraa Landet at fljota,

Snjoen at braana, og Fossen i Aa at fyssa og brjota.

Graset det grøne eg enno ein Gong fekk skoda med Blomar;

enno eg høyrde at Vaarfuglen song mot Sol og mot Sumar.

Enno ein Gong den Velsignad eg fekk, at Gauken eg høyrde,

enno ein Gong ut paa Aakren eg gjekk, der Plogen dei kjøyrde.

Enno ein Gong fekk eg skoda meg varm paa Lufti og Engi;

Jordi at sjaa som med lengtande Barm at sukka i Sængi.

Vaarsky at leika der til og ifraa, og Skybankar krulla,

so ut av Banken tok Tora til slaa og kralla og rulla.

Saagiddren endaa meg unntest at sjaa paa Vaarbakken dansa.

Fivreld at floksa og fjuka ifraa, der Blomar seg kransa.

Alt dette Vaarliv eg atter fekk sjaa, som sidan eg miste.

Men eg er tungsam og spyrja meg maa: tru det er det siste?

Lat det so vera: Eg myket av Vænt i Livet fekk njota.

Meire eg fekk en eg havde fortent, og Alting maa trjota.

Eingong eg sjølv i den vaarlege Eim, som mettar mit Auga,

eingong eg der vil meg finna ein Heim og symjande lauga.

Alt det som Vaaren imøte meg bar, og Blomen eg plukkad’,

Federnes Aander eg trudde det var, som dansad’ og sukkad’.

Derfor eg fann millom Bjørkar og Bar i Vaaren ei Gaata;

derfor det Ljod i den Fløyta eg skar, meg tyktest at graata.

Aasmund Olavsson Vinje

Du Åge?

2011-03-19T20:04:00.001+01:00

Eg trudde aldri eg kom til å seie dette til deg, Åge.

Trudde liksom ikkje du var min type.

Men nå

trur eg at eg elskar deg.

BINGO!

2011-03-17T18:58:00.001+01:00

Etter ei travel periode på universitetet, gav me oss sjølv løn for strevet med bingo på borettslaget sin eigen TV- kanal. Saman med vaflar og Dahls - det slår meg no at hadde eg vore 50 år eldre, hadde dette vore veldig trist - vart det ein fortreffeleg kveld.

Detaljar

2011-03-13T09:27:00.001+01:00

Eg har på neglelakk.
Og plutseleg er alt vakrare: Handa som kvilar på låret. Kleda mine. Rørslene eg gjer. Det er ei tiltrekkjande og sjølvstendig hand som pussar tennene.

Woody Allen

2011-03-12T19:14:00.004+01:00

For ei stund sidan såg Annie Hall. Han var full av kjærleik, søttitalet og bra verkemiddel. Woody Allen rykker framover i rekkja av bra menn.

Eit lite tips

2011-03-10T21:35:00.001+01:00

I dag ramla eg inn på Samlagsbloggen. Bra menneske, bra målform. Bra blogg.
Slå deg laus!

Jentekrefter

2011-03-08T23:55:00.000+01:00

Eg feirar med å ta på meg dei kleda eg vil.
Eg feirar med å ta små pauser frå jobbinga.
Eg feirar med å studere på eit av dei beste universiteta i Noreg.
Eg feirar med å ete pannekaker med bær og melis.
Eg feirar med å tenkje på jobb og framtid.
Eg feirar med å lure på kva parti eg skal stemme på.
Eg feirar med å ta oppvasken.

For meg handlar det om det sjølvsagte i å kunne gjere det ein vil; om å sleppe å måtte velje noko fordi eg er jente. Eg vil verte vurdert ut frå evner og ikkje ut i frå kjønn. For meg handlar det om at nokon har stått på for at eg i dag kan kalle meg heldig. Det handlar om at det fortsatt er kampar å kjempe. Mange kvinner, sjølv her i Noreg, er ikkje så heldige som eg.

Gleda ved å bu i borettslag med eigen butikk

2011-03-07T17:36:00.001+01:00

Butikken hadde problem med bankterminalen, og sjefen gav meg denne løysinga på problemet:

Han: Bur du langt unna?

Eg: Eg bur i borettslaget, like nedi her.

Han: Då kan du berre kome att å betale i morgon!

Han stolar på meg, berre fordi eg bur i borettslaget. Fantastisk med menneske som har tiltru til eige nabolag.

Ingen grå onsdag

2011-03-02T22:48:00.002+01:00

I forgårs var eg ei sliten og trist jente som berre ville ligge under ullpleddet og vere sur fordi det var kaldt, fordi eg ikkje hadde stått tidleg nok opp, fordi ullpleddet klødde men eg ikkje orka å ta det av - slike bagatellar som vert store troll når ein har gråmåndag.

Men i dag er eg blid som ei sol, fordi det er sol, fordi eg har sett Black Swan på kino og fordi eg har vinterferievitjing av favorittsystera mi. Me går turar, fortel kvarandre skumle og fine ting om kjærleiken, og sit av og til heilt stille. Ingen gråonsdag, altså.

Lenge leve VM

2011-02-27T13:57:00.003+01:00

Fordi det sveisar folk saman. Fordi det er imponerande med menneske som greier å presse seg sjølv. Fordi det gjev familien ein grunn til å ete vafler med brunost til lunsj. Fordi det gjev meg høg puls sjølv om eg sit stille. Fordi det får 14 år gamle gutar til å ta på seg mariusgenserar.

Ei samtale med meg sjølv

2011-02-26T14:46:00.000+01:00

(På skitur i går, inne i hovudet mitt. Kirsti og Kirsti diskuterar framtidsplanar)

- Og etter det då, kvar vil du bu?

- Veit du, eg trur nesten eg må flytte heim att. Eg meiner, eg vil bu ein stad som er innramma av trygge, flotte fjell. Ein stad der folk slår av ein prat. Ein stad der eg søv godt om natta... og... Eg vil bu ein stad som er liten, men som er stor nok, og som vil verte større på den rette måten. Ein stad der ein spenner på seg skia rett utom døra, går nedover elva til sentrum og et lunsj på verdas beste bakeri.

- Det høyres jo ut som ein utopi! Ein kan ikkje få alt det der.

- Eg veit eg kan få det der eg kjem i frå.

I vårsola

2011-02-24T11:24:00.002+01:00

I går var det sol i Trondheim. Ei av dei dagane der sola vermer for fyrste gong, og ein rekk å tru at endeleg! det er vår! før ho forsvinn bak ei sky og ein frys på nasetippen. I eit slikt augeblikk vart eg vitne til byrjinga av eit kjærleikseventyr:

Ei mor åleine og ei rosa jente med barbiesekk. Ein far åleine og ein blå gut med dinosaurstøvlar. Dei kikka på kvarandre på bussplassen, smila litt. Prata med borna sine, glytta på kvarandre att, snudde seg i det den andre glytta. Inne på bussen sa dei der er mykje ledige sete bak! til barna sine. Begge sette seg, barna inst, dei ytst ved midtgangen, attmed kvarandre. Opna dei store vinterjakkane og sa kor varmt det er!

Sola vermde òg.

Nynorsk er fint, i Scrabble

2011-02-21T08:50:00.006+01:00

Sundagskveld prøvde eg å bruke C (10 poeng) og i-ending i denne flotte forma av scone i bestemt fleirtal: sconesi.
Godkjend under tvil.

Muffins

2011-02-19T23:20:00.006+01:00

Eg er lei av cup cakes; flat kake gøymd under sjuke mengdar glasur er ikkje min stil. Difor bakar eg muffins med skogsbær. Dei skjular seg som små raude, lilla, blå bomber inni den vesle kaka.

Eg irriterte meg allltid over at muffinsane ikkje vart høge og fine, heilt til eg fann ei oppskrift som gav meg løysinga: ein må berre køyre på med hevemiddel.
Så til 12 muffins treng du:

360 gr kveitemjøl

370 gr sukker

1 ts salt

1,5 ts bakepulver

1,5 ts natron

3,75 dl kefir

1 egg

1,5 ts vaniljeekstrakt

70 gr smelta smør

250 gr bær

Ha mjøl, suker, salt, bakepulver og natron i ei bakebolle og bland det saman. Bland kefir, egg og vaniljeekstrakt i ei anna bolle og rør det inn i mjølblandinga etterpå. Ha det smelta smøret i, og visp deigen til han kjenst lett og fin. Så vender du inn bæra, fordelar røra i muffinsformane, set dei i omnen på 170 gradar og ventar i 20-25 minutt. Eg sydde litt på ei bukse medan eg venta, men eg trur ikkje det var avgjerande for resultatet.

Deretter lot eg muffinsane kvila litt i formene sine, før eg putta dei i ein boks og tok dei med på førfest.

Trøndersk gastronomi

2011-02-17T22:32:00.002+01:00

På menyen i kveld har eg to trønderske lekkerbisknar. Bon apetit.

Jabbsaft: Når du jabbar, det vil seie bablar, skravlar og pratar i veg, har du sannsynlegvis drukkje jabbsaft.

Glansup: Når du glor, stirrar og ikkje kan trekkje augene til deg, har du ete glanesuppe til middag.

Laurdag midt i veka

2011-02-17T17:20:00.001+01:00

I går henta eg fram ein god, gamal vekedag: veslelaurdagen.

Fyrst vart eg bede på middag. Det var pasta og raudt i glaset, dessert til dessert og sitjing ved kjøkenbordet. Ofte sit me ved TV-en når me et, men då gløymer ein å snakke saman. Eg vart middagsroleg i kroppen og trøytt i smilemusklane.

Så eg måtte ta meg kraftig saman for å gå ut i kulda og ned til Trøndelag Teater. Der såg eg "Et Dukkehjem" saman med linjeforeninga mi, og det var verdt gåturen 1000 gongar. Det var heilt, heilt fantastisk! Eg er ei av dei som meiner at motet Nora syner når ho vel å gå er evig aktuelt, uansett årstal, og dette kom så godt fram. Eg var rørd, oppgjeven og lattermild. Det var så mykje symbol på scena. Det var så fine fargar, så få men så tydelege kulissar. Det var så... å!

Etterpå tok eg bussen heim og la meg litt for seint. Typisk laurdag.

Difor er det deg

2011-02-16T22:47:00.003+01:00

Tysdag vart eg overraska med tre små konfekt til lunsj.

Det metta meir enn tusen brødskiver.

Om å velje annleis

2011-02-15T23:50:00.004+01:00

Det er ei velkjend sak at andre har sagt det betre før deg. No kjenner eg det slik om nynorsk. Eg har så leitt for å setje ord på kor nære hjarta mitt det ligg, kor viktig det er for meg å få velje korleis eg vil uttrykkje meg. Kanskje nettopp fordi det ligg så nære hjarta. Eg vert kjenslevar og opprørd når eg kjenner meg trakka på for valet eg har gjort. Difor tykkjer eg alle skal lese Mariell Hjartesmil si tekst om nynorsk, og kjenne på kor fint det er å ha valet til å velje det skriftspråket som passar seg best. Og kor feil det er at me som har vald den minste, ofte får kjensla av at andre tykkjer me har vald feil. For det har me ikkje. Me har berre vald annleis.

"for utan nynorsk veit eg ikkje kven eg er. om ein tar fra deg alle orda dine, kven er du da? korleis kommuniserar du? om ein av vennene dine skulle få ei heilt ny dialekt, ei ny stemme, skulle du ikkje syns at det var rart? språk definerer oss, det er ein stor del av identiteten vår og utan det så manglar det ein bit."

- henta frå teksta til Mariell

Skumringstime

2011-02-14T22:54:00.001+01:00

I kveld har eg skumringstime. Det har eg lært av Farmor. Ein time stille før ein legg seg, med ei bok eller noko anna fint.

Før, då me budde i andreetasjen til Farmor, brukte eg å snike meg ned medan mamma la veslesøskna mine. Då skrudde Farmor av alle ljosa, slik at me kunne sitje saman før me skulle sove. Farmor sat i gyngestolen, og eg sat samenkrølla i fanget hennar, medan ho sang vesle måltrost og gynga oss inn i natta. Eg hugsar eg var redd, men at Farmor kjendest sterk ut, sjølv om stemma hennar vart lita i mørket.

Poesi

2011-02-13T21:10:00.002+01:00

Eg tek på meg norsklærarbrillene og spør:
Kva med skribleriar på do, er det òg ein sjanger? Er det poesi?

Etter å ha sjekka ut denna sida, med dodørpoesi frå NTNU Dragvoll, står det ganske klart for meg at svaret må vere: Ja, det er definitivt ein eigen sjanger.

Biletet er henta frå poesifrado.wordpress.com

Kven er dei?

2011-02-10T21:04:00.002+01:00

Ho er heime hjå seg sjølv, men det er aldri stille. Der ho budde før var det stille, så stille at ho høyrde veggene snakke og trappa le når ho gjekk mellom etasjene. Ikkje trakk på meg, det kilar! I det nye huset er det lydar over alt, frå andre menneske som bur vegg i vegg. Heilt ulike liv, menneske som ikkje helsar på kvarandre, skild med noko som ikkje kan verre tjukkare enn papir.

Ho har aldri sagt hei til han, men ho høyrer han tisse kvar morgon rundt sju. Så pusser han tenner, av og til snakkar han med kona, men oftast står han åleine. Kanskje morgonen er fristunda hans? Kanskje badet er fristaden hans? Ho trur det siste; han er ofte på badet no som dei pussar opp. Tidleg på morgonen, seine kvelden. Han sager og pussar, det skal jammen verte fint når dei ein gong skal selje! På laurdagar hender det at dei har folk på besøk. Ho høyrer skingrande damestemmer som ler, musikk og glass som klirrar. Sundagane etterpå er det endeleg stille.

Ein dag treff ho han i trappa på veg ut. Han kjem ut av naboleiligheita, enser henne ikkje, går rett fram og anar ikkje kven ho er. Ho smiler ned i skjerfet, for ho høyrer han tisse kvar morgon rundt sju.

Det går bra!

2011-02-08T00:02:00.003+01:00

I dag åt eg middag med nokre nye, vener av ven-jenter i kantina. Dei tok meg med inn i samtala si som om eg var ein av dei, og fortalde meg om korleis den gamle mannen i kantina forrige fredag hadde servert den eine jenta graut, sett henne inn i augene og sagt "...og du? Det går bra!". Me lo, og dei sa at det passa jammen fint! det kan ikkje ha vore tilfeldig! trur du han visste at det passa så bra?

Eg skjønte ikkje heilt kvifor det passa så bra, eg hadde jo nettopp vorte kjend med dei, men me var einige om at det nok, uansett kven som hadde fått oppmuntringa, ville passa bra. Det handlar om å verte sett, om å få eit spark bak og ein tommel opp. Og eg skjønte at dette stemte.

For nokre månader sidan var eg berre engasjert i meg sjølv og i skulen, og eg sa det er meir enn nok! orkar ikkje meir! Men eg ville jo meir. Difor tok eg meg sjølv i øyrene, lyfta meg opp og byrja å seie ja til ting; til vinterleir, styreverv, lunsj med nye menneske og fagutval. Redd for å miste meg i bakken.

Men eg sat jo der, med framande menneske som opna samtala si for meg, og tenkte dette går jo bra! Eg orkar meir enn berre meg sjølv!

Oppskrift på ein sundagskveld med duskregn

2011-02-06T19:02:00.001+01:00

så mykje mørk sjokolade du vil

så mykje fløyte du vil

ein liten skvett baileys

den isen du likar best

ein kopp te

ein god film

ein ven

minst eit vindauga

duskregn

Smelt sjokoladen i fløyten og ha baileys i. Hell over isen, som smeltar perfekt. Nytast saman med det andre, medan regnet treff ruta.

Å springe

2011-02-02T16:11:00.004+01:00

Eg skjønar endeleg kvifor ein i nokre dialektar flyg i staden for å springe. Det kjennest verkeleg som om eg flyg når eg etter fleire år med springe-nekt, tek sjumilsjoggeskoa på og langar ut, kuter, spring, flyg.

Lettar nesten frå bakken når eg seier "spring, kroppen", og så gjer han det.
Utan problem.

Hei Geilo

2011-01-27T18:56:00.001+01:00

Eg er spent og litt redd: eg skal på vinterleir med NMU, og jamvel om det alltid har vore berre flotte folk og interessante møte, er det noko skummelt over å setje seg åleine på toget, køyre 11 timar vekk og vere saman med nesten heilt ukjende menneske ei heil helg. Men eg gler meg, og eg kjem til å lære mykje!

Tøffare enn toget

2011-01-15T12:44:00.000+01:00

Eg har ei veninne som heiter Marte. Ho har teke med seg 5 kompisar til USA for å køyre ski i tre månader. Ho visste ikkje kva som venta på den andre sida av flyreisa, men ho hoppa i det. Det tykkjer eg er tøft! Om de er interesserte i skikøyring eller tøffe jenter, kan de følgje med her: http://sjogg.net/

2011

2011-01-13T18:56:00.004+01:00

Eigentleg trudde eg at eg var mot nyttårsforsett. Eg tykkjer nesten det er forventa at ein skal le av dei. Det er så lett å gjere narr av dei som hiv seg på treningsbølgen, røykesluttkurset eller lavkarbodietten gong på gong, berre fordi det er januar, fordi avisene seier du har vorte for tjukk, fordi eit nytt år er blanke ark.

Men så kjende eg etter, og det gjekk opp for meg at eg rett og slett er for. Fram med forsetta! Det er noko flott ved sjansa til å ta seg sjølv i øyro og byrje på nytt. Setje seg mål og verte meir tilfreds med korleis ein har det. Så no lagar eg mine eigne forsett eg òg, fordi eg vil verte flinkare til å leve slik eg har lyst til å leve:

Eg vil lese fleire bøker: gamle, nye, på norsk, på tysk, skjulte skattar og gamle klassikarar. Eg vil verte kjend med fleire menneske, vere opnare og ærlegare. Eg tenkjer ofte at likheit gjev venskap, men så gløymer eg dei gode diskusjonane, og kor fint det er å lære noko av andre. Eg vil setje meir spørsmålsteikn ved ting, og eg vil gå fleire turar. Det er så roleg ute. Eg vil ha Dagsrevyen som følgjesven til kveldsmaten. Eg vil brenne for noko, gjere ein innsats og lære nye ting. Eg vil ha det morosamt, nært og annleis.
Mest av alt vil eg vere tilfreds med kvar eg har lagt lista. Det vert sikkert folk av meg òg.

Borte bra

2011-01-11T13:59:00.003+01:00

Bussjåføren sin svære, breie bart vippar opp og ned kvar gong bussen humpar:
Eg er definitivt attende i Trondheim. Eg er attende til å skulle vaske opp sjølv, betale rekningar og lage middag. Nettbanken fungerer når han vil, så rekningane må vente. Det er ikkje mi skuld.

Eg er attende til å leve gjennom almanakken; der står det svart på kvitt kvar eg skal vere til kva tid kva dag korleis eg kjem meg dit. Den eine pennen eg har, skreiv eg ut på eksamen. Eg får ikkje gjort noko, sidan eg ikkje kan setje strek over det. At eg heller sit i ro, er ikkje mi skuld.

Eg er attende til å måtte rydde rom, tørke støv og ha orden på sakene. Klede, bøker og dilldall har breia seg ut over soveromsgolvet, og hindrar meg i å kome tidleg nok i seng. Eg får vondt i hovudet og må sove litt lenger, endå litt til, berre slumre ein gong til, er klokka så mykje? ...men det er i alle fall ikkje mi skuld.

Endeleg

2010-12-23T11:54:00.000+01:00

Eg har ikkje vorte flink til å ta fram kameraet enno, så her kjem skriftlege bilete frå dei fyrste feriedagane heime:

Bror min, åh, fantastiske bror min vekkjer meg med frukost og heimelag kakao på senga fordi eg har vore trist. Det er mykje å gjere, men ingenting eg må gjere, og difor høyrar eg på pappa sine gamle Magna Carta-LPar medan eg syr julegåver i tjukke, blomstra søttitalsstoff. Eg et julekaker, treff vener på kafè og lev livet. Eg saknar og tenkjer, og lurar på korleis alt er om eit år, eller kanskje ei veke.

I haust

2010-12-17T20:23:00.003+01:00

Dei har vorte litt som JohnAndYoko; to menneske, men ei eining saman.
To menneske, som saman gjer det dei kan gjere åleine, som sjølv åleine er saman.
Som lev i notida og leikar med framtida.
Som ivaretek seg sjølv, og kvarandre.
Men viktigast: som tørr å vere slik dei er åleine saman, som tørr å vere åleine,
som tørr å vere saman.

Kva eg gjer to dagar før eksamen

2010-12-09T01:13:00.002+01:00

Søv litt for lenge.
Kyssar ganske mykje.
Spelar bingo på borettslaget sin eigen TV-kanal. Vann hverken kroner eller kaffe.

Heimover

2010-12-07T13:51:00.000+01:00

Det er som å reise attende til ei anna tid, der alt var annleis. Eg var annleis.
Det som var, sløvar tankane mine, og vert det som er.

Men det er ikkje ei anna tid. Det er no,
og eg likar ikkje at det ser ut som om eg vart ståande stille. Åleine.

Dungen

2010-12-03T15:25:00.001+01:00

Konsert i kveld, ikkje noko meir å seie enn at eg gler meg!
Du burde høyra på dei, du òg.

Eksamen 2

2010-12-02T11:34:00.002+01:00

Eg må ha vald rett utdanning / eksamenslesinga må ha godt for langt:

Eg kokte meg ein god kopp te og analyserte setninga "Hvis du ikke har tid til å snakke om dette i dag, foretrekker jeg at vi utsetter det til i senere", medan eg smilte breitt og skratta hånleg kvar gong eg avduka ei ny ordfelle i form av undersetningar, hovudsetningar, passiv og presentering.

Mamma

2010-12-01T17:53:00.002+01:00

Korleis greier ho alltid å sende små, koselege pakker i posten slik at dei kjem fram nett dei dagane eg treng ei oppmuntring?

Eksamen

2010-11-30T20:33:00.001+01:00

... vekkjer vår indre plakatkunstnar til liv.

Bakeriet i Lom

2010-11-25T21:10:00.001+01:00

I heimbygda mi ligg det eit lite, kvitt murhus ned've elva. Dei som jobbar der fyrer med ved i steinovn, og dei står opp når me andre legg oss, nesten kvar dag. Dette gjer dei fordi dei likar det, men òg fordi lukta av varme brød og bollar skal fylle det brun-husa sentrumet.

Dette fantastiske konseptet er eit vinn- vinnkonsept:
Me som bur i den vesle bygda mellom fjella får eit skikkeleg snev av det herlege kafèlivet, me får ein varm stad å treffast når vinteren er lang, me får smaka på god mat, og me kan bruke tida vår på å ete deira brød i staden for å lage vårt eige.
Det kvite murhuset får gjere folk gladare og litt rundare i kinna, og dei får vinne fine prisar. I går vann dei Innovasjon Norge sin Bygdeutviklingspris for 2010. Svært fortent, spør du meg.

Dersom du bur i Lom, tykkjer eg du skal vitje det kvite murhuset, ete ei bolle og seie gratulere. Dersom du ikkje bur i Lom, bør du ta deg ein tur dit fortast mogleg.

Eit bilete av Oslo

2010-11-24T20:24:00.000+01:00

Sidan sist har eg vore i Oslo. Der tok eg mange bilete med mitt mentale kamera, så no må de late att auga og prøve å sjå for dykk korleis eit bilete av venskap ser ut:

Me sit rundt kjøkkebordet i ein kjellarleiligheit, ljoset er gulleg. Me har raudvinsmerke på leppene, oppspilte auge og vidopne munnar, for me ler og ler. Ein kan nesten sjå at me, naturleg som berre det, fortel kvarandre om alt i heile verda; om gutar, og kroppar, og jenter, og kva me meiner. Me har berre kjend kvarandre i to år, og likevel kjenst det som om me har delt kvar dag saman.

Å vere to

2010-11-24T20:16:00.000+01:00

Me er så flinke til å vere ein og ein,
at me gløymer korleis det er
å vere to.

Fredag i kollektivet

2010-11-12T22:37:00.004+01:00

- Kirsti, skal me spele lotto saman i helga?

Me skal ikkje feste og drikke øl. Me skal ha den andre heimehelda på rad.